Terwijl ik de auto uitstap, en in de verte het beeld in me op nam. Kreeg ik een bijzonder fijn gevoel van binnen. Het blijft een prachtige locatie waar je iedere keer weer van geniet. Voor me zag ik de prikkel struiken en zag warempel de eerste rozenbottel! ‘Die is er vroeg bij.’ Bedacht ik me nog.
En terwijl ik de struik verder inspecteerde of ik er nog meer zou zien, werd ik stiekem wel blij dat het bij die ene rozenbottel bleef.
De parkeerplaats lag wat hoger gelegen, als je naar de steiger wilde lopen, zou je eigenlijk een ommetje moeten maken. Toch zijn er twee smalle paden door de reeks struiken die ik voor me zag.
Ik zette dan ook meteen 1 voet op het pad want omlopen daar had ik deze keer geen zin in, en daar opeens viel mijn oog op een wezentje, dat stiekem best wel verscholen achter een grote bloem verstopt zat.
Het was niet zomaar een wezentje, het was wel een heel bijzonder exemplaar. En als je je nu bedenkt dat ze wel heel dicht op het randje zat? Met haar bijzonder geweven web. Vond ik het best wel gedurft.
Het was nog een jonkie, want normaal zijn ze toch een stukje groter.
Terwijl ik uitstapte viel mijn blik op het mooie meer, met al haar boten en mooie schittering. Met het zonnetje achter me, voelde ik mijn hele lichaam verwarmen. Ik kan me nu wel voorstellen waarom deze knappe dame dit stukje struikgewas heeft uitgekozen voor een web, en om vervolgens op deze locatie voor nageslacht te zorgen. Een mooiere plek kun je je bijna niet voorstellen.
Je zult ook niet meteen bedenken dat deze spinnensoort zich hier begeeft. Aangezien ik meestal met blote voeten en benen door de struiken loop. Zou ik niet over het volgende moeten nadenken.
Niet alleen ik, maar meerdere personen zullen beslist een minuscuul gilletje geven als dit exemplaar over je voeten galoppeert, of per ongeluk in de strandtas terechtkomt, en zich dan expres pas laat zien als je bent uitgevaren. En je letterlijk geen kant op kunt. Overboord springen zou de oplossing zijn.
Een tijgerspin, of ook wel wespspin genoemd, omdat men zegt dat deze lummels op een wesp lijken. Ik vind het helemaal niet zo, maar ach.
Ik vind de naam Tijgerspin toch veel beter passen. Dus houd ik ook gewoon deze benaming aan.
Deze tijgerspin had zich een web geweven bovenaan de parking van de jachthaven. Toemaar groots vind je ook niet. Hoe leuk is het eigenlijk toch wel, als je je bedenkt, dat zelfs insecten leuke plekjes opzoeken. Ik zie het ook bij de Nijlganzen, de eenden, de meerkoetjes. Ze genieten zichtbaar van deze toch best wel mooie locatie. Lekker drijvend tussen de stijgers, op het zwemplateau van een hele dure boot, of lekker tussen het riet.
En ik zei het al in mijn eerste zin… Dat ik een heel fijn gevoel van binnen kreeg, toen ik deze mooie locatie in mij opnam.
Nou, dat hebben de eenden, maar schijnbaar ook de insecten, en in dit geval de tijgerspin.
Ze heeft het wel na haar zin, want vandaag kwamen we wederom eventjes op deze locatie en het eerste wat ik deed was toch even kijken of ze er nog zat, en jawel! Op dezelfde plek, met nog een mooier web, zat ze trots voor zich uit te staren. Tussen de hondsrozen, de prikkel struiken en die ene rozebottel.
Deze tijgerspin kan net zoals wij mensen gewoon heel goed genieten, stemt het complete plaatje bij om vervolgens onopvallend griezelig in haar webje te genieten van de zonsopkomst en ook maar meteen van de zonsondergang… Nou das stiekem toch best romantisch, dat zal vast genoeg gemutst heid opdoen voor wat nakomelingen.