Blaadjes
Ja, ieder jaar opnieuw heb je daar die eerste herfstdag. En de eerste blaadjes die dan nat en vastgeplakt op de grond liggen hebben hun taak weer volbracht. Een heel seizoen fier en stralend de zomer overleefd, huisvesting gegeven aan heel veel ieniemienie diertjes en hebben de vogels, door hun bladeren pracht beschutting gegeven.
Ieder jaar opnieuw voel ik alsof de lente in de herfst begint, en de herfst in de lente. Ik weet niet waarom dat zo is, ik maak er wel beide keren een klein feestje van. Al moet ik bij iedere omslag toch altijd weer even wennen en komt er toch weer wat emotie om de hoek kijken.
Die glibberige blaadjes, ze liften een dag of twee mee op de motorkap van de auto, of blijven een aantal dagen iedere keer onder je zolen plakken. Beetje bij beetje verkleuren ze en als na een regenachtige dag dan toch het zonnetje gaat schijnen, worden de kleuren nog feller en voelen de emoties dubbel.
Maar de druppels van dat eerste herfst buitje, laat haar sporen achter en verraad zichzelf als zoń klef nat en plakkerig blaadje met die mooie waterdruppeltjes schittert in het herfst zonnetje.
Mooi vind ik het, een beetje magisch, ietwat betoverend ook. Dat zo’n dapper klein blaadje van een warme hete zomer kan overstappen na een waar kunstwerkje dat de natuur weer volledig in zich opneemt.
Ik hoor mijn moeder weleens mopperen dat mensen deze natte blaadjes onder hun schoenzolen mee naar binnen nemen en ze verspreiden op de vloerbedekking in de woonkamer.
Ik tref ook altijd een hele serie bladeren onder de rand van de motorkap van mijn auto.
De druivenstruik bij ons in de achtertuin laat haar blad ook los, en ook deze prachtige, vaak al verdorde bladeren liggen tussen bloembakken en in de vijver.
Toch geeft deze bijzondere manier van loslaten me nog steeds wat emotie, omdat je soms juist niet wil dat het gebeurt… uiteindelijk kun je niet alles in de hand houden en moet je je soms neerleggen bij een feit. Dat feit geeft vervolgens toch weer inzichten en uiteindelijk komt dan toch die sprankelende glimlach bij het zien van dat kleverige natte blaadje met verse herfst druppels.
Maar als je heel even van deze overgang hebt geproefd zorgt het er wel weer voor dat het je rust geeft, dat je weer een beetje geaard bent, je weer een beetje terug bent bij jezelf en je het gevoel van heel dichtbij, en doorgaan weer proeft.
De eerste plakkers die de grond aanraken zijn het mooist, ze geven richting aan naar hetgeen je zoekt, kunnen je ook behoorlijk doen verwarren, maar tegelijkertijd geven ze je toch die richting waar je heen wil, en daar bedoel ik niet een verwarmde haard mee.
We hebben ze alweer zien liggen, ook zijn ze al meerdere keren blijven plakken, en heb ik er al een aantal doen verwijderen, de dappere winnaars van de zomer die een plekje hebben bemachtigd op de vloerbedekking van mijn moeder.
De eerste herfstgangers, de mooie, de kleverige natte bezienswaardigheden waar je niet aan voorbij kunt. Vooral aan de exemplaren die sprankelend glinsteren in het herfstzonnetje, de exemplaren die meer reizen op je schoen, in je haren of op je paraplu.
De herfst staat open. De geur omringt de omgeving en de herfst stoofjes begeven zich weer in een fraaie stoofpot. Een exemplaar op de mat zegt nog niet dat de herfst is begonnen, maar natuurlijk weten we allemaal dat deze verandering weer gaat plaatsvinden, en zo doet de een er lang over en de andere niet. Uiteindelijk staan we er allemaal voor open.
Open voor de herfst, voor lifters en voor stoofpotjes.