Zaterdagochtend, het gaf me wat twijfels of dat ik mee zou gaan of gewoon zou thuisblijven. In het laatste geval zou ik me toch weer achter de laptop vertoeven en toch weer van alles gaan doen. Dus ik dacht, waarom zal ik niet gewoon meegaan naar Twente.
Even helemaal geen moetjes op deze zaterdagmorgen.
Dus toch snel uit bed, omkleden en een peperkoekje voor onderweg gesmeerd.
Het is dat ook best een hele rit, maar een rit zo vroeg op de zaterdag heeft wel wat. En zo zat ik daar een beetje te dommelen, een beetje naar buiten kijken naar de weilanden, de saaie snelweg en de vrachtauto´s waarvan ik altijd een beetje kriegel word.
De Veluwe trok aan onze ruit voorbij en op de navigatie zag ik dat er naast deze snelweg waarop we reden nog meer moois te ontdekken was.
Tegenwoordig rij je op navigatie, dat schijnt handig te zijn bij files. Zo kun je een alternatieve route kiezen, mocht er ergens oponthoud zijn. Dit moet je dan wel allemaal doen onder het rijden. Ik vind het een handig iets, maar ben er niet echt heel handig in.
Maar op dit gigantische beeldscherm zie je wel van alles dan alleen maar de weg waarop je rijdt.
Leuk om te zien dat er een woonwijk naast de weg ligt, en zoals bij de Veluwe een heleboel groen.
We moesten heel even op en neer naar Twente… bijna 2 uur heen en dan uiteraard weer terug. En toen we de afrit van de snelweg namen, kwam het in me op. Zitten we nu niet in de buurt van de Weuste? Ja, je weet wel wat ik bedoel, toch? De boerderij van de familie Otting uit de serie Woeste Grond. Ik had het ooit eens opgezocht, omdat ik het altijd wel leuk vind hoe een serie of film in elkaar wordt gezet. Dus ik zocht mijn bedenking op en het verraste me wel een beetje. Vanaf het punt waar we moesten zijn was het nog maar 12 minuten rijden!
Oh, nou, dat gaf mijn hart toch een klein sprongetje. Hoe leuk zou het zijn om deze toch wel mooie plek eens in het echt te zien. Ik snap ook wel dat het om een serie gaat, maar deze serie heeft mij altijd weer een fijn gevoel, het boerenleven, het buiten zijn en de natuur. de manier van leven, het gevoel, het geheel… Dus om hier dan heel eventjes in het echt van te mogen proeven was een heel leuk vooruitzicht.
Toen we dan uiteindelijk aan onze terugweg begonnen, kwamen we door een prachtig stuk Nederland, waar je heel eventjes wordt meegenomen naar een hele lange tijd geleden. Waar de koeien midden in een dorpje in de wei stonden, prachtige boerderijen, imposante schuren, helemaal mijn ding, helemaal mijn stijl. Je hebt binnen Nederland nog steeds zulke mooie kleine plekjes waar je hart van doet overlopen, en waar je op een doodgewone, eigenlijk saaie zaterdag opeens dubbel van gaat genieten.
Mijn wederhelft kent de serie Woeste Grond niet, ik en mijn moeder zijn er lovend over en kunnen ons helemaal meevoeren in deze Twense happening. Dus toen we afsloegen naar de desbetreffende straat was het opletten, was het kijken en bij iedere boerderij… de vraag: ‘Is het deze boerderij?’
Bij de laatste boerderij wipte ik stiekem toch eventjes uit mijn stoel. ‘Óh, Kijk nou!!! Dit is de Weuste!!’ Het naambordje stond er gewoon echt, net zoals de kippenren, er stond een wasmolen in de tuin, met wat wapperende was, er stonden dranghekken voor de ingang, waarbij ik me afvroeg, zouden hier nu echt mensen gaan rondsnuffelen? Stomme vraag eigenlijk, ja, dat doen mensen tegenwoordig.
Ik vond deze ontmoeting met de Weuste ontzettend leuk, wat had ik graag even aangeschoven vur un tas koffie… maar ik heb het gehouden bij een foto vanaf de straat.
Een hele leuke ontmoeting, op deze saaie zaterdag, die opeens meer kleur gaf en me toch een beetje uit mijn vermoeide vorm trok.
Een plek als deze, zou voor velen misschien niet zo heel veel betekenen. Toch, mij gaf het de nodige blijdschap en ook weer dat heerlijke gevoel wat altijd opkomt als ik de serie samen met onze hond op de bank kijk. De Weuste! Goh, dat zag ik in de vroege morgen niet meteen aankomen, wie had dat nu gedacht, en ik wist dat Twente mooi was, dat er veel te doen was omtrent het boerenleven, maar dat het me bracht wat ik nu heb gezien houdt in dat ik deze streek zeker nogmaals ga bezoeken, met de fiets, te voet, slenterend of gewoon een beetje staren achter het raam van de auto.
Twente! wat bende moi… En voor iedereen die dit nu helemaal niets vind, das helemaal niet erg, maar dan binde het stront oonder owe leerze niet werd.
Een heerlijke uitdrukking uit de serie. Die op deze nieuwe blogpost beslist niet mocht ontbreken.