De vakanties zijn alweer ten einde, ik heb het dan natuurlijk over de schoolvakanties. Het geluk is dat wij meestal kunnen genieten van een vakantie buiten deze bovengenoemde schoolvakanties.
Wat inhoudt dat het wat minder druk is, en dat het dan minder druk is merk je ook op de poel.
De poel is weliswaar mijn domein geworden. Ik ben er graag en kom er vrijwel meteen tot rust. En nee, ik duik niet, ik sub eigenlijk ook niet meer, maar waar ik helemaal in weg kan dromen is het geklots van het water wat tegen de boot klettert, van een zacht briesje wat zachtjes je wangen aait, maar vooral van de rust. Van het deinen en het stuurloos voor anker liggen.
De poel heeft iets met me gedaan wat me eigenlijk best doet verbazen, het heeft iets van me gepakt, en ik ben er niet eens roerig om. Deze plek, deze locatie neemt me steevast mee naar mijn wereldje. Weg van drukte, weg van het moeten van zoveel dingen en weg van het altijd maar aan staan. Deze plek bezorgt een overvloed aan rust en, zoals de Duitsers zeggen, Gemütlichkeit.
Deze plek heeft verschillende manieren van genieten. Je kunt uitvaren en voor anker gaan. En dan midden op de poel meedeinen met de natuur. Je hoeft zelfs niet eens uit te varen, want ook als je in de haven voor anker ligt, dan kun je genieten. Zeker als je al lekker vroeg arriveert. En zelfs als ik met de teckel erop uit ga, en ik wandel met hem langs dit prachtige meer, geeft het mij voldoening.
Hè, maar we hadden het over vakantie. Eigenlijk begonnen we deze nieuwe blog met het feit dat de schoolvakanties voorbij zijn, en dat bracht ons op deze rustgevende poel dan ook de mogelijkheid om eventjes heerlijk mee te deinen op het water en te genieten van die zachte golven die melodieuze klanken veroorzaken als ze de boot aanraken.
En daar uit het niets waren ze er, alsof het zo moest zijn, alsof we heel eventjes mochten genieten van een wel heel mooie ervaring.
Op deze poel drijven verschillende watervogels, groot en klein, mooie en nog mooier. Deze ontmoeting kwam verrassend aanzetten, was daar zo ineens, en hoe vaak ik ze dan van een afstandje heb gezien, hoe bijzonder dichtbij waren ze nu. Ze leken terug te praten terwijl ik zoals gewoonlijk een praatje maak met dieren.
Het was meer grommen als ik heel eerlijk ben, maar dat is natuurlijk de taal die een zwaan gebruikt om te communiceren, of zal het meer een eis zijn geweest, want ze waren, zo was wel duidelijk, op zoek naar een smaakvolle versnapering.
Het was meer het idee van: ‘He, vrouw! ‘Gooi eens wat lekkers overboord!’ Aangezien ik vogels niet zomaar iets wil voeren en hun geschooi wel erg opdringerig begon te worden, hebben we uiteindelijk maar een pakje Tuc geopend. Nou en dat viel bij deze mysterieuze dames wel in de smaak.
Ze zaten zowat op het zwemplateau, en eentje beet erin mijn teen omdat het schijnbaar te lang duurde voordat er een nieuw stukje tuc overboord werd gegooid.
Al met al was deze ontmoeting wel iets wat me bij blijft, al waren ze misschien een beetje opdringerig, ze waren ook tam, en ze aten uit je handen, en ja, ik weet dat Tuc geen eten is voor een zwaan, toch leken ze er geen genoeg van te krijgen.
Sinds deze mooie ontmoeting heb ik zoals je wellicht zal denken wel iets voedzaams bij voor dit bijzondere tweetal.
De poel met haar bewoners, waar ik toch wel altijd een beetje op had gehoopt, om ze van heel dichtbij te kunnen zien, heeft nu plaatsgevonden op een heerlijke rustige dag, die er meteen nogmaals voor zorgde en beweert dat dit dé locatie betreft waar je moet zijn voor rust en eenwording met de natuur.
Wat een bepaalde bestemming je toch kan meevoeren, dat heeft in deze zin eigenlijk twee betekenissen. Meevoeren in jouw rustige wereldje, maar ook meevoeren en één worden met de kleine dingen waar heel veel mensen de betekenis niet bij voelen.
Deze twee grote, prachtige, brutale en een beetje toch ook wel betoverende gasten zorgden voor een hele fijne middag op de poel, waar we bijna alleen van mochten genieten.
Ja, de schoolvakanties zijn voorbij, maar ik heb nog een aantal dagen vrij, en je snapt wel waar ik deze dagen ga doorbrengen. Als het even kan vertoef ik me aan de poel, of nog beter op de poel. Om de drukte en de moetjes even te ontwijken. Om zo heerlijk te genieten van het klotsende water wat tegen de boor aan tikt, van dat briesje, van het gekwebbel van eenden maar hopelijk ook van het gegrom van een tweetal brutale zwanen die om Tucjes komen schooien.
Het leven op de Poel blijft verrassend leuk, daarom blijf ik het liefste thuis van een lange vakantie, zelfs wanneer ik hem buiten de schoolvakanties kan boeken.