Deze misschien een beetje bizarre bezigheid heb ik niet van een vreemde. Voor velen onder ons zal dit beslist geen motivatie opleveren en al helemaal geen goede bui.
Ikzelf word hier helemaal vrolijk van, kan hier intens van genieten en het geeft me rust, heel veel rust. Zelfs als ik de wekker op vijf uur moet zetten en als ik deze bizarre bezigheid volgende maand nog eens wil herhalen om vier uur.
Ja, net als mijn pa hou ik van de natuur, ben ik altijd vroeg uit de veren en zijn vogels wel een dingetje.
Om in alle vroegte de wandelschoenen aan te trekken en je klaar te stomen voor dat ene moment, dat is iets van mijzelf. Iets waarvan ik zelf enorm veel voldoening krijg.
Ook vandaag stond ik om vijf uur naast mijn bed om vol goede moed mijn wandelschoenen aan te trekken. Wat fijn dat het een klare ochtend was, want was het bewolkt geweest dan is een wandeling best de moeite waard maar voor hetgeen ik vandaag de wandelschoenen aan heb gedaan moest het echt onbewolkt zijn.
Ik loop de straat uit, steek de weg over en loop mijn achtertuin de Maasduinen binnen. Het is een ware verwelkoming, zoveel melodieën, zoveel melodieuze klanken. Ik verwonder me iedere keer weer hoe mooi vogelzang kan klinken en met name in de vroege ochtend.
Terwijl ik over het zandpad richting mijn vertrouwde plekje loop, zie ik het ven letterlijk ontwaken, de meertjes die na een droogperiode van een aantal jaar geleden gelukkig zijn overgebleven, worden nu rijkelijk bezocht door watervogels zoals de bergeenden en de koereiger. Deze stukjes ven lijken zowat op te rijzen als je de mist die erboven hangt alsmaar groter ziet worden.
Hoe meer het richting zonsopkomst gaat, hoe hoger deze nevel komt en hoe mysterieuzer het beeld zich vormt. Op een gegeven moment lijkt het bijna te zijn verdwenen, maar net voordat de rode zon aan de hemel verschijnt trekt ze het laatste beetje naar boven.
Wat een mooie combinatie, die rode gloed tegenover de mist die langzaam oplost in het gele ochtendzonnetje.
En zo’n beleving laat ik niet graag schieten, want hier sta ik nu graag zo vroeg voor op, hier trek ik graag mijn wandelschoenen voor aan. En daarom moet het ook een mooie heldere morgen zijn, want die twee minuten waarin de zo vroege ochtendzon transformeert naar zijn felle gele kleur, dat is magie, dat is samenkomen met de natuur.
Terwijl er voor me in de bramenstruik een blauwborst neerstrijkt en ik in de verte de wielewaal hoor zingen, pas dan is het compleet. De Maasduinen zijn weer ontwaakt, een nieuwe dag is weer begonnen, al deze pracht, al deze mooie klanken en de natuur die zich weer volledig op kleur brengt, mag je van zo dichtbij proeven, je mag het ervaren en zelfs vanaf de eerste rij en volledig gratis.
De blauwborst verplaatst zich naar een volgende bramenstruik, terwijl de nog niet volledige dennenappels zich laten belichten in het zonnetje en ik vol goede moet opsta en aanstalten maak om naar huis te lopen om een heerlijk smaakvol ontbijtje klaar te maken, merk ik dat ik weer een ben met deze bijzondere plek, en ik met een glimlach op mijn gezicht naar huis loop. Ik kijk nog even om naar de zon die nu mijn rug verwarmt terwijl ik door stap naar de keukentafel.
Diep van binnen maak ik de volgende afspraak, om mijn wekker te zetten, mijn wandelschoenen aan te trekken en mij wederom te begeven op dat bankje, kijkend naar die prachtige zonsopkomst in de Maasduinen.