Deze maand bracht me heel eventjes terug in de tijd, nou ja, terug in de tijd, het bracht me eventjes terug naar een tijd dat wij als kinds zijnde altijd buiten speelde, en dan niet op straat of in de speeltuin, nee, wij waren met onze groep van de buurt ook veelal te vinden in het bos of op de hei.
Zo’n middag op de hei gaf altijd veel vertier, het was heerlijk en nog steeds kan ik van een middag op de hei of in het bos genieten.
Maar zo’n middag betekende wel dat we sowieso op tijd thuis moesten zijn en dat waren we ook, zelfs zonder telefoon of horloge. Als we op tijd gingen dan hadden we een boterham of een appel bij en zo konden we lekker lang genieten van zo’n heide- of bos middag; maar wat als je dan opeens toch moest plassen?
Om naar huis te lopen was geen optie, dat duurde veel te lang en het gevaar lag natuurlijk op de loer dat je niet meer weg mocht of dat je in de buurt moest blijven. Van een openbaar toilet hadden ze hier in het dorp nog nooit gehoord, laat staan op de hei.
Dan zat er maar één ding op.
Dan zocht je een boom, een struik, of een maisveld waar je heel snel je broek omlaag deed, dat plasje deed en dan weer verderging. Eigenlijk was het de normaalste zaak van de wereld, niemand keek er vreemd van op, niemand vroeg erna, je deed het gewoon en klaar.
Maar de tijd is veranderd, en tegenwoordig krijg je voor zo’n plasje gewoon een bekeuring, of je nu als man tegen een boom plast of als vrouw achter de bosjes zit, het mag gewoon niet meer.
Maar wat doe je? Als je echt heel nodig moet, dan moet er in de buurt wel een toilet zijn waar je naartoe kunt, maar op de hei staat geen toiletwagen waar je gebruik van kunt maken dus gebeurt het tegenwoordig nog steeds dat je dat struikje of die boom moet opzoeken.
Het was een aantal jaren geleden dat ik over de hei mijn vertrouwde rondje liep en ik toch wel moest lachen bij het aanblik van twee witte billen.
Daar zat dus werkelijk midden op het looppad een mevrouw te plassen. Ja, en dan kom je net het hoekje om, en dan bedenk je je nog: ‘Zal ik stoppen?’ ‘Zal ik de andere kant oplopen?’ Uiteindelijk moest ik toch wel glimlachen want ach, weet je? Als je moet dan moet je. Toen ik deze mevrouw passeerde met een grijns van hier tot gunder, moest ze er zelf ook wel om lachen en ik hoor d’r nog zeggen. Oei, gelukkig ben je geen man.
Ik kan me nog herinneren dat ik mijn man net leerde kennen en we met de personeelsvereniging een dagje gingen langlaufen in Winterberg. Terwijl iedereen in de kroeg zat, wilde ik perse echt een stukje langlaufen en omdat de routes niet volledig duidelijk waren, ging het al snel mis en duurde de route iets langer dan verwacht, je voelt hem al aankomen, koud weer, veel gedronken dus dan moet het er een keer van komen. Midden in het bos, met wat dunne boompjes besloot ik het hogerop te zoeken om daar dan maar heel snel mijn skibroek naar beneden te laten zakken en heel snel ook weer omhoog te trekken. Ik stond nog niet en daar om het hoekje kwamen twee mannen zomaar uit het niets, uiteindelijk bleek het de route te zijn waar we vijf minuten later ook langs kwamen, ik had het dus zomaar gedaan midden op een langlaufroute…
Maar zoals we het al zeiden, een plasje doen in de buitenlucht is totaal niet meer van deze tijd. Maar stiekem gebeurt het me steeds vaker, Zoals dat dagje uit in de Moezel, waar geen restaurant of café in de buurt lag en dus niet alleen de hond en mijn man heel even moesten maar waar ik toch ook best wel een luxe positie had tussen de druivenranken. Een dagje Schokland waar de polder de polder niet zou zijn en waar dus ook geen openbaar toilet te vinden was… dus een plekje tussen het riet voor verlichting zorgde, dan heb ik het nog niet over de Biesbosch of een ander nationaal Park.
Dus dat een plasje in de buitenlucht eigenlijk alleen nog maar is toegestaan voor honden en ander dierlijk gespuis overkomt het mij stiekem toch nog wel eens een keer dat ik toch dat vertrouwde struikje moet opzoeken omdat dat plasje zich aandringt, en hoe vaker je het doet, hoe meer dat kind weer in me boven komt.
Dus als ik dan ben geweest, moet ik altijd weer even lachen, begeef ik me weer heel eventjes naar mijn jeugd en weet ik maar al te goed dat ik iets heb gedaan want niet mag en dat maakt het toch gewoon nog veel leuker.
Een plasje doen in de buitenlucht is niet altijd even handig, totaal niet van deze tijd. Je wordt er zonder pardon voor op de bon geslingerd, maar het brengt toch naast die opluchting altijd weer een glimlach op mijn gezicht.