Deze vraag past eigenlijk precies bij de tijd van het jaar, bij de tijd waarin wij ons nu settelen. Vandaag vieren wij de laatste dag van oktober. Het is 31 oktober, vanavond is het Halloween, en in deze maand en de maand die hierop volgt is het schrijven dubbel zo fijn, het voelt dubbel zo vertrouwd en op de een of andere manier vallen antwoorden of komen woorden anders binnen dan in februari. Is dat vreemd? Nee, helemaal niet.
De vraag op het bosvruchten theelabeltje dat ik vanmorgen in mijn kopje kokend water dompelde zorgde vrijwel meteen voor een uitdaging, voor het schrijven van mijn eerste nieuwe blog voor 1 november. Daarom past deze vraag ook zo goed bij dit moment.
Want de vraag ‘hoe ik mensen aan het lachen maak,’ is door mijn soms ietwat rare uitdrukkingen, maar de lach die het hem doet, waarvan ikzelf weet dat het gebeurt, is die glimlach, die mensen op hun gezicht krijgen door het lezen van de blogs en de verhalen die ik schrijf.
En dat vind ik eigenlijk best wel een mooi en groot geheel.
Iets schrijven is niet zo heel moeilijk, maar schrijven met gevoel en het juiste gevoel kunnen overbrengen is net even anders. Ontstaat er emotie in een verhaal en als mensen hierdoor geraakt worden, maakt dat mij enorm blij en dat geheel doet wel iets met me.
Niet dat ik daardoor langs mijn schoenen ga lopen, echt niet. Want verwaand zijn past niet bij mij. Dat heeft totaal geen match.
Wat wel past is emotie, juist die waardering en respect voor mensen, voor bepaalde personen, en als ik bij dat kleine groepje mensen toch die glimlach kan bezorgen door het schrijven van een verhaal over een kopje thee, een herfstblad, een vastgelopen grasmaaier of toch die handschoen die ik zag liggen op het grasveldje… Weetje, dat voelt goed.
Dat kopje thee drink je dus niet altijd om even bij te komen van een drukke dag, maar dat kopje thee drink je ook bij het krijgen van inzicht, bij het voelen van emotie en gewoon zomaar om heel eventje injezelf te keren en uiteindelijk die lach om je mond te toveren. Met wel of geen verhaal, in november of toch in februari.
Dus die leuke vraag die vandaag in mijn kopje kokend water dobberde, heeft ervoor gezorgd dat ik mijn schrijfgerei maar weer eens voor de dag heb gehaald, en als ik nu naar buiten kijk komen er vrijwel al meteen weer leuke titels naar boven om over te schrijven zoals dat aspergekistje met kalebassen, de oranje gele bladeren van de Japanse kers, een koolmeesje dat aandachtig de pinda’s bestudeerd, de Dahlia’s die hier in de vaas staan, die ik afgelopen week in de moestuin heb geplukt en de kater die het grote hondenkussen in beslag heeft genomen.
Een lach bezorgen bij iemand kun je op zoveel manieren doen, door dat gemeende compliment, door te zeggen dat je een persoon waardeert, door een warme knuffel te geven op juist dat mooie moment… of, je schrijft gewoon een leuk verhaal over die omgevallen fiets bij de supermarkt, over die brief die vanmorgen in je vochtige brievenbus lag of je schrijf een verhaal over dat stukje kruimelvlaai dat zonder twijfel naar meer smaakt.