Deel 1 — Mies de Muis en de brief uit Engeland
Helemaal achter de moestuin van Thea de Kip, waar de akkers dit jaar zo vol suikerbieten stonden dat zelfs de boer er verbaasd van was, staat een oude theepot. Een flinke, gebloemde theepot met een scheef dekseltje, een rond raampje en een voordeur op de plek waar vroeger de thee uitgeschonken werd.
De theepot staat verscholen achter de grote houten paal van de paardenwei tussen het mos en de laatste herfstbladeren En daar woondt Mies de Muis.
Mies is een vrolijke veldmuis met een groen gebreid vestje, een voorliefde voor oude spullen en een bijzonder talent voor verzamelen. In haar huis stonden zevenentwintig kopjes, elf potjes met knopen, een kapotte wekker, drie zilveren lepeltjes en een wandelstok die volgens Mies ooit van een zeer belangrijke heer moest zijn geweest. Niemand wist welke heer. Mies zelf trouwens ook niet. ‘Maar dat doet aan het belang van de stok niets af,’ zei ze altijd plechtig.
Ook haar voorraadkast was goed gevuld. Oude kaas, cherrytomaatjes en kruimelvlaai behoorden tot haar dagelijkse genoegens.
Wanneer ze niet thuis was, kon je haar vinden bij de kikkerpoel, in de leeshoek of bij het wormenhotel van Willie de Worm.
Met Pien de Pimpelmees dronk ze graag bosvruchtenthee. En heel af en toe, wanneer de avond viel, genoot ze van een piepklein glaasje koffielikeur. ‘Een beschaafd muisje mag best van het goede leven genieten,’ vond Mies. Pepermans de Haas was het daar volledig mee eens. Al zou hij het zelf natuurlijk heel anders hebben verwoord.
Op een koude herfst ochtend was het verschrikkelijk druk in de postkamer. Henny de Spin rende van de sorteertafel naar de postzakken. Overal lagen brieven, kaarten en kleine pakjes. Willie was verantwoordelijk voor het stempelen van de post. Althans, dat was de bedoeling. ‘Willie!’ riep Henny. ‘Waarom ligt deze hele stapel nog zonder stempel?’ Willie schoof zijn grote zonnebril omhoog. ‘Ik was bezig met kwaliteitscontrole.’ ‘En wat houdt dat precies in?’ ‘Kijken of de post er een beetje gezellig uitziet.’
Henny zuchtte.
Gelukkig was Mies komen helpen. Met haar kleine pootjes sorteerde ze zo snel dat zelfs Pepermans, die toevallig langskwam, zijn monocle tweemaal moest rechtzetten. ‘Buitengewoon indrukwekkend, juffrouw Mies!’ ‘Een kwestie van overzicht, meneer Pepermans. ‘En een beetje haast.’
Plotseling hield Mies een enveloppe omhoog. ‘Wel nu, wat hebben wij hier?’ De enveloppe was crèmekleurig, voorzien van sierlijke letters en een merkwaardige stempel. Na een korte zoektocht bleek de brief helemaal uit Engeland te komen.
Op de voorkant stond: Voor mevrouw Thea de Kip — persoonlijk.
Mies stopte de enveloppe voorzichtig in haar tas en haastte zich naar de Klaprooshoeve. Thea stond met haar handen in het deeg toen er werd aangeklopt. ‘Bijzondere post voor u, mevrouw Thea!’ Thea keek naar de enveloppe. Haar ogen werden groot. ‘Wel alle kruimels van de wereld…’ Ze maakte de brief open en begon te lezen. Toen verscheen er een glimlach op haar gezicht.
Niet haar gewone vrolijke glimlach. Maar zo’n glimlach die langzaam tevoorschijn komt wanneer iemand zich iets heel dierbaars herinnert. ‘Wat ontzettend lief,’ fluisterde ze.
Mies keek beleefd naar buiten. Sommige brieven mochten best even alleen met hun ontvanger zijn.
Toen Mies terugkeerde in de postkamer, zat Willie al op haar te wachten. ‘En’ ‘En wat, beste Willie?’ ‘Die brief! Uit Engeland! Heeft Thea een stille aanbidder?’ ‘Dat heb ik niet gezegd.’ ‘Maar ook niet ontkend!’
Mies schonk zichzelf rustig een kopje thee in. ‘Niet alles wat men weet, hoeft men onmiddellijk te vertellen.’ Willie keek haar onderzoekend aan. ‘Jij weet meer.’ ‘Dat is heel goed mogelijk.’
Henny moest lachen.
Maar toen hij even later drie grote pakketten voor Bennie de Bij bij de deur zag staan, verdween zijn glimlach. Wat moest Bennie met drie enorme pakketten? En waarom keek Mies zo geheimzinnig?
Wordt vervolgd…
Dit verhaal bestaat uit drie delen, je vind nog veel meer leuke weetjes uit Het Grote Bos op de website van Henny de Spin
www.hennydespin.nl