Dat is nou echt weer een vraag waar ik intens over kan nadenken, en ik denk als dat ik zo dadelijk mijn blog afsluit er wellicht toch weer wat in mijn gedachte komt, wat ik gewoon keihard ben vergeten.
Maar het meest dankbaar. Dat is natuurlijk wel dé vraag. Daar moet ik toch echt over nadenken, want waar liggen je grenzen, wat bij de ene juist belangrijk voelt, ligt bij de ander juist ver weg.
Dankbaar over het feit je gezond kunt zijn en zonder erbij na te denken een kopje koffie kunt zetten, dankbaar dat de zomer een echte zomer was, dankbaar dat ik die managers functie op mijn werk heb gekregen, dankbaar dat we het geen kunnen doen wat we doen, en er geen zorgen zijn. Dankbaar dat ik vanacht een partij kraanvogels hoorde overkomen, en dat ik het eekhoorntje met zijn donkere staart weer mocht begroeten.
Dankbaar dat mijn aardbeienplantjes nog steeds vruchten geven in oktober. Dat mijn website helemaal naar mijn zin is, en dankbaar dat ik van mijn moeder een nieuwe kerstboom heb gekregen. Dankbaar dat mijn ontwerpen fantastisch pronken op de ansichtkaarten die ik heb laten drukken. Dankbaar dat de kater iedere morgen kopjes komt geven, en dat de hond zo nu en dan als een warm kruikje tegen me aan komt liggen.
Ik ben dankbaar voor mijn koekblik op wielen, waarmee ik onbewust bij veel mensen een glimlach op hun gezicht tover. En waar ik vervolgens dan weer dubbel van kan genieten. Dankbaarheid is in deze tijd niet meer zo vanzelfsprekend. Want dank je wel zeggen dat is moeilijk geworden, dat is toegeven aan een gebeurtenis, een leuke maar soms ook een nare.
Maar wie ben ik dan het meest dankbaar? Nou, deze vraag vind ik eigenlijk niet helemaal juist geformuleerd. Wie? Dat kunnen zoveel mensen zijn, mijn ouders, mijn man, een goede vriendin, mijn manager of die persoon die een vriendelijk compliment gaf.
Het zal om beurten gaan, als ik samen met mijn moeder door de Intratuin struin, ben ik toch wel heel dankbaar dat ik dat mag en kan doen, ben ik dankbaar dat ik toch wat meer van haar geërfd heb dan ik dacht. Dobberen mijn man en ik heerlijk op het water, dan ben ik hem dankbaar dat we dit samen kunnen doen en dat we er samen zo van kunnen genieten. En ben ik in de vroege morgen bezig met mijn werk? Dan komt er weldegelijk dankbaarheid boven aan mijn manager, omdat ik deze functie toch maar heb gekregen. En ik er stiekem verdomd trots op ben.
Maar weet je waar ik het meest dankbaar voor ben, dat ik een groepje lieve mensen om mij heen heb, dat ik juist heel veel dankbaarheid voel bij zoveel mooie dingen. Waaruit blijkt dat je het leven iedere dag met zoveel blijdschap en warmte kun verwarmen.
Ja, de narigheid in de wereld heeft een bittere nasmaak, maar juist met dat beetje hoop, juist met dat beetje doorgaans vermogen betrap ik me erop dat dankbaarheid omarmen, dankbaarheid uitstralen en juist geven… De vraag op het labeltje van ‘dat kopje bosvruchten thee’ mijn dag weer helemaal goed maakt.