Ze brengen hoop, geluk en zorgen voor een nieuw begin. Maar ze zijn ook ongelooflijk trouw. Deze sfeervolle vlieger keert ieder jaar weer terug naar dezelfde plek. Ze staan symbool voor het einde van de winter, en de komst van betere tijden, en zo voelt het ook.
Je hebt ze in verschillende soorten en eigenlijk hebben ze allemaal wel iets moois, eigenlijk bezitten ze allemaal wel dat sfeervolle en soms zelfs feestelijke deel waar ik zo van kan genieten.
Zwaluwen, ze hebben bizarre wendingen en lijken roekeloos te vliegen, toch beheren ze hun techniek uitstekend. Ze vliegen rond de 8000 kilometer van het zuiden naar het noorden en dat doen ze gewoon twee keer per jaar. Ze doen daar ongeveer 29 dagen over dus na zoveel kilometers mag je gerust zeggen dat ze hun vliegkunsten weldegelijk beheersen..
Maar het is niet alleen die vliegkunst of de afstand wat ze bijzonder maken, hun vakwerk in het maken van nesten is ook nog een verhaal op zich.
Maar wat ik het allermooiste vind aan dit vogelsoort is hun vriendelijke manier en de omgang naar elkaar.
Het altijd samen, het gezamenlijke vliegrondje in de ochtend maar ook tegen de avond. Waar de jeugd letterlijk nog vliegles krijgt, en ze niet lijken te vertrekken voordat ze 100 vlieguren op hun vliegkaart hebben staan. Het zijn geen schreeuwers en het lijkt het enige vogelsoort te zijn wat voor alles respect lijkt te hebben.
Hun gezellige geklets, als ze hun vertrouwde rondje vliegen, het gekwebbel als ze vliegen vangen in de lucht, en dan als een acrobaat in hun nest tegen de muur duiken. Het is en blijft een vogel van het platteland, een vogel met zoveel persoonlijkheid maar eigenlijk nog meer vriendelijkheid.
En ook dit jaar waren ze er weer, trouw en rijkelijk aanwezig in de zes nestkasten die bij de achterburen aan hun huis zijn bevestigd. In de ochtend als ik mijn serre deuren open komen ze me begroeten, in de avond als ik de tuin mijn kopje koffie drink, hoor ik ze weer vrolijk genieten, en als ik met het uitlaten van de teckel dan een blokje om loop zie ik ze in het avondzonnetje intens genieten. Eerst alleen de volwassen vogels, maar later natuurlijk ook hun jongen.
Ik vraag me oprecht af met hoeveel ze in een nestkastje overnachten, want echt ruim lijken ze het niet te hebben. Aangezien er zoveel vliegen en je deelt door zes, zou je denken dat het letterlijk met ‘de been buute’ is. Zoals wij dat hier zeggen.
Het komt er op neer dat het eigenlijk niet zou kunnen passen, maar het schijnt toch te gebeuren. We begeven ons in september. Vanmiddag zag ik er nog een paar vliegen. Het geeft ieder jaar weer opnieuw die emotie, die blijdschap dat ze er weer zijn, maar ook dat traantje als ze er opeens niet meer zijn. Het gesjees om de woning, het gekwebbel in de ochtend en hun sierlijk en mooie genietmomentjes in de avond in de zonsondergang.
Als ik dan voor een dag een vogel mocht zijn, zou ik beslist kiezen voor een huiszwaluw. Alleen al voor hun vriendelijkheid. En het gehele gevoel wat er omheen hangt, als een soort sluier van sprankels en betovering.
Want kijk een kraai, dat zou misschien ook wat zijn, beetje duister, maar om nu de ogen van aangereden dieren op te pikken, nee… dan word ik er een die vegetarisch is. Een pimpelmees, de vreemd gangers onder de vogels, de roodborst, zo lief gevend, maar het zijn echte vechtersbazen. De steenarend, dat is er wel een die net als de zwaluw hoog op mijn lijstje staat. Maar ik dwaal een beetje af.
De huiszwaluw, terwijl ik deze column schrijf zit ik in het ondergaande zonnetje in de serre met een blik naar de lucht gericht in de hoop er nog een te zien vliegen. Een uurtje terug zag ik ze nog, en het geeft iedere keer weer die opluchting, maar ik zal er binnenkort echt aan moeten toegeven, dat hun nestjes leeg zijn, dat er geen vliegrondjes meer voorbij komen en dat de lucht kaal blijft.
De huiszwaluw, een echte huismus, een vriendelijk soort wat over een paar maanden weer vriendelijk de zomer doet aankondigen, maar tot die tijd genieten we van de herinneringen die ze ieder jaar weer vrolijk achterlaten, net als de vol gepoepte vensterbanken bij de buren.