Het is mei, en ik kan me het nog herinneren van school dat we de gezegden van de maand moesten opnoemen. Zo had mei: ‘In mei leggen alle vogeltjes een ei’. Ik vond het toen al een beetje raar want in mei zijn bijna alle vogeltjes al uit het ei.
En zo ook de enorme hoeveelheid pulletjes die we zien naast de waterkant. Het blijft een hartverwarmend gebeuren, ik kan me ook niet voorstellen dat je hier niet vrolijk van wordt, bij het zien van een papa en mama gans of eend en daartussenin al dat gele donzige spul dat speels op het water drijft. Daar moet je simpelweg iets bij voelen.
De laatste jaren waren het vaak de nijlganzen die we tegenkwamen als we ons op het water begaven, maar dit jaar spande de Canadese gans toch echt de kroon.
Ze komen met groepjes voorbij, met altijd een volwassen gans aan het begin en aan het einde, en met daartussenin een hele bups aan jong grut.
Weet je dat deze vogels hun jongen letterlijk zwemles geven? Ah, het is zo mooi om te zien, zeker als je dit geheel kunt volgen vanaf een korte afstand op het water. Hier zou ik mijn dag wel mee vol krijgen, hier kan ik eindeloos van genieten.
De zorgen die deze ganzen hebben voor hun kinderen, het opletten of ze wel mee kunnen komen met de groep, of ze niet wegdrijven of niet bruut worden gepakt door een karper of snoek. Het is de natuur natuurlijk, maar de zorgen die deze ouders hebben, dat is beslist niet niks.
Het foerageren op het gras, het zitten bij elkaar met toegeknepen oogjes, de warmte die je vacht verwarmt en alsmaar het goedbedoelde gekibbel van pa en ma.
Twee weken geleden was het een ware pullen-parade, ik zag het al vanaf de parkeerplaats. Diverse paartjes begaven zich in het gras rondom de picknick tafel. Pap hielt zijn vrouw en jongen in de gaten maar het kwam er een beetje op neer dat mam toch het meeste werk verrichte. De pulletjes zaten overal, en zodra er ook maar een beetje gevaar leek te ontstaan, verkaste ze zich met een rotvaart naar het water, waar ze zich onder de steiger zich schuil hielden, en zodra de schrik er weer van af was en de kust is weer veilig voelde keerde ze zich weer terug naar hun stek aan de waterkant.
Van pulletje tot pul, het is een levensfase waarbij veel komt kijken en waar je intens van kunt genieten. De ieniemienies zijn gewoon het leukste maar de iets grotere pul geeft daadwerkelijk ook zijn charmes. En pap en man, zijn hoe groot of hoe klein ze ook zijn bezorgd en doen er alles aan om hun kroost te laten zien hoe het eendenleven in elkaar zit.
Pulletjes, in mei hebben alle vogels bijna een uitgekomen ei, er zullen zeker nog vogels bestaan die gaan voor een tweede of soms wel een derde legsel. Zolang het weer goed blijft zolang kunnen wij genieten van jonge eendjes. Kunnen we meedeinen op de golven en ons beetje bij beetje mee laten voeren in de wereld van de nijlgans, de Canadese gans of misschien de fuut of toch gewoon de ordinaire wilde eend. Ze zijn allemaal verschillend en toch komt het allemaal op hetzelfde neer. Jong grut en met name de watervogels geven je net dat ene beetje meer gemütlichkeit, geven je net dat tikkeltje hoop en geven je de nodige blijdschap. En of het zo is, geen idee, iedere keer weer opnieuw gebeurt, of lijkt het alsof ze je een knikje geven als je voorbij loopt, fietst of vaart. Het is een ding van en voor het water, dat je even je hand opsteekt of een knikje geeft om de persoon in kwestie een goede dag te wensen, een gebaar van goed fatsoen en omdat het gewoon netjes is.
Deze pullen-parade gaf ook een hand, gaf ook een knikje maar gaf voornamelijk dat knipoogje waar je het warm van krijgt maar wat je ook vervuld met liefde, dankbaarheid en een goed gemutst gevoel.
Pullen!! Je ziet ze in overvloed en je zult ze beetje bij beetje blijven zien tot eind augustus. Het is niet perse een lente ding, maar net wat meer een zomer ding, en aangezien de zomer nog moet beginnen hebben we nog even, kunnen we ons verwarmen door de zon en die hele verzameling aan pullen.