Waar zal de reis naartoe gaan? Soms vraag ik me af, wat mensen nu zo trekt om naar verre bestemmingen te reizen, het idee hebben dat je alles in de wereld gezien wil of moet hebben. Een vakantie naar Canada, IJsland, Nieuw-Zeeland of Alaska… Ja, dit staat nog wel op mijn lijst, maar bij het idee dat ik uren in een vliegtuig moet zitten, om vervolgens nogmaals weer hetzelfde aantal uur terug te moeten vliegen daar gaat bij mij de zin wel een beetje van over. Zelfs voor een uurtje naar Schotland heb ik mijn bedenkingen.Wil je iets van de wereld zien, dan zul je er niet aan ontkomen. En zul je moeten vliegen.
Vliegtuigstrepen, mensen die voor de gezelligheid of voor hun werk de wereld over reizen. Ze zien er soms wel fascinerend uit, maar soms loopt het ook de spuigaten uit. Zoveel vliegverkeer. Zoveel strepen in de lucht dat je er zowat van duizeld. Misschien kijk je wel geheel anders naar deze strepen als je juist ook graag vliegt. Zie je het juist van dichtbij en bedenk je wellicht welke reis je volgende zal zijn. Deze gedachte heb ik dan niet. Nee, maar de vliegreizen die ik ooit heb gemaakt, het mooie daaraan waren wel de wolken. En boven de wolken schijnt altijd de zon. Meestal als ik deze strepen zie, denk ik aan deze verschijning. En dat voelt goed, vanuit de hangmat, tuinstoel of vanachter het stuur.
Vliegtuigstrepen, grote hoeveelheden die allemaal een eindbestemming markeren. En al deze eindbestemming zal ik waarschijnlijk niet kunnen afvinken, maar zo erg is dat niet. Of ik er ooit kom, in Nieuw-Zeeland, Canada, Alaska, IJsland of zelfs Schotland. Wie zal het zeggen, voorlopig hou ik het gewoon bij vliegtuigstrepen, en over dit onderwerp kun je uren kletsen, ik schud zelfs gewoon een nieuwe blog uit de mouw. Maar het mooiste aan deze verschijning zijn die donsachtige kussens waarin je heerlijk kunt liggen, waarin je je hoofd kunt leegmaken, en zelfs geen stress ervaart of dat de vlucht geen vertraging heeft en of je wel of geen turbulentie gaat krijgen. Vliegtuigstrepen vanaf een afstand is het allemaal nog wel te doen. En zolang ik me geen zorgen hoef te maken en ik zelf bepaal wanneer en waar naartoe ik op vakantie ga. Ja, dan laten we die witte strepen maar zoals ze zijn. En doen we ermee wat we ermee willen doen. Ieder op zijn eigen mannier.