Voor deze blog moeten we heel even terug in de tijd. Want om dit gevoel te kunnen proeven moet er door de jaren heen echt iets van pen en papier zijn blijven hangen.
Post, je weet wel, van die papieren enveloppen, met postzegel. Met een mooie postzegel natuurlijk, geen saaie.
Met in die enveloppe een handgeschreven brief. Ik kan me nog herinneren dat we vroeger van die AIR MAIL enveloppen hadden. Deze waren lichtblauw of wit met zo’n rood en blauw randje erlangs. En het allerbelangrijkste… ze waren heel dun, want dat scheelde natuurlijk weer gewicht en postzegels.
Weet je wat ik me ook nog kan herinneren? Van hetzelfde soort papier had je ook gewoon een velletje wat je kon opvouwen tot enveloppe. Je moest deze beschreven enveloppe dan ook op de goede manier openen anders had je een brief bestaande uit twee delen. Ik heb het dan ook maar even opgezocht. Men noemde dat een ‘luchtpostblad’ of ‘aerogram’. Deze waren gemaakt van rijstpapier (net zoals de enveloppen) en natuurlijk ideaal geschikt voor luchtpost.
De term luchtpost is ook allang van de baan. Tegenwoordig wordt het internationale post genoemd. Post, de bruine luchtkussen enveloppen, met daarop een reeks aan postzegels. Tegenwoordig printen ze een saaie witte sticker uit met daarop het tarief. En wat dacht je van het ouderwetse schrijfpapier? Dat kun je tegenwoordig weer kopen bij een aantal leuke webwinkels.
Post bij wie maakt het hart nog een klein sprongetje bij het zien van een brief op de mat of in de brievenbus? Met nog echte postzegels? Van brieven nog snel even door naar kaartjes. Ook hierin is veel veranderd. Want weet, een kaart hoort niet in een enveloppe. Een kaart verstuur je als het ware naakt. Met een verhaal, het adres en natuurlijk, een ‘mooie’ postzegel.
Post, heel langzaam wordt het minder, en worden de postzegels gewoon niet meer betaalbaar, betaalbaar in de zin van, om als hobby brieven te schrijven of kaartjes te versturen. Maar toch weet je? Kon ik deze heerlijke flow niet achterlaten, wil ik toch heel even benadrukken dat post gewoon heel erg leuk is. Om het te versturen en nog leuker om het te ontvangen.
Mijn drang naar post begon zo’n veertig jaar geleden. De term pen vriendinnen was toen heel gewoon, ik heb verschillende leuke maatjes gehad in binnen en buitenland. En het zal je niet doen verassen, ik schrijf nog steeds met een aantal dames. En al die heerlijke bruine luchtkussen enveloppen uit Italië en Engeland, al die heerlijke handgeschreven brieven. Het wordt dan allemaal wel wat minder, maar gelukkig bestaat het nog, gelukkig zijn er net zoals ik nog mensen die er iedere dag een feestje van maken als daar dan die mooi beschreven brief in de brievenbus ligt.
Ow, en als ik nu dan nog heel even denk aan hoe de benaming van de PTT uiteindelijk Post NL is geworden, al die vestigingen die zijn veranderd of zijn gesloten, de rode brievenbussen oranje zijn geworden en deze vandaag de dag steeds schaarser worden.
Maar al deze schaarste, het verdwijnen van de luchtpost en die vermaak zame luchtpostbladen, weet je, het kan gewoon nog allemaal. De post wordt nog steeds bezorgd, we kunnen nog steeds schrijven met pen en papier en daarnaast kunnen we nog steeds volop genieten. Genieten van post.
Misschien herken je het, misschien niet. Volgende zondagavond deel ik weer iets kleins.