Middeleeuws genieten
Langwerpige raamluiken, uitklapbaar, van hout gemaakt met een sierlijk middeleeuws espagnoletslot. Nee, deze kamer heeft geen gordijnen. Maar wel een scheve vloer, dat voel je als je er zonder schoenen en alleen met je sokken overheen loopt.
Ik zit nu aan een glazen tafel op een stoel van ijzerwerk met van zo’n ouderwets gedraaid riet als zitgedeelte. Het is een eenvoudige kamer, maar dat bedoel ik zeker niet negatief. Integendeel!
Want wat is luxe, en waarom zou je al die luxe willen. Oké, soms is luxe heel handig en fijn, maar als ik dan heel even terug in de tijd ga, en ik me bedenk waar het gebouw waar ik me nu in begeef, uit dateert, dan komt er vrijwel meteen een glimlach op mijn gezicht.
Dat is ‘de’ tijd waar ik stiekem wel naartoe zou willen reizen, Waar ik toch best van zou willen proeven en om dan nog heel even terug te komen op luxe, de luxe die wij in onze huidige tijd kennen, dat is beslist niet de luxe van driehonderd jaar geleden.
Dus als je het zo bekijkt, bezit ik hier een kamer waar je ‘u’ tegen zegt. Want zulke kamers bezaten toentertijd toch alleen de regenten, de koopmannen en de patriciërs. Dus dat ik vannacht dit hele gebeuren mag proeven, nou, dat is toch niet zomaar iets.
Ik begeef me op dit moment op een prachtige locatie, en vaak genoeg hebben we het al besproken, op welke locatie, op welke plek, zou je nu heerlijk en stilletjes kunnen schrijven? Ik moet bekennen dat ik op de meest gekke plekken een blog of een column heb geschreven, maar een locatie als dit, daar heb ik weleens over nagedacht, ik heb er meerdere malen over gefantaseerd, maar het is er tot op heden nog nooit van gekomen.
Dit maakt het daarom ook heel bijzonder, en terwijl ik op mijn toetsenbord tik, en ik de woorden sierlijk op mijn beeldscherm zie verschijnen, dwalen mijn gedachten toch weer een beetje weg. Het gevoel en de vibes trekken me beetje bij beetje mee terug naar ´die’ tijd. Je weet wel, de tijd van ridders op witte paarden, en aangezien ik nu een boel geroezemoes hoor vanaf de binnenplaats van dit prachtige kasteel, hoop ik dat dat het straks rustig wordt en ik me volledig kan onderdompelen in kraak, piep en ander soort kasteel waardige geluiden. Misschien arriveert er nog een koets, die op hoge snelheid over de klinkers davert en op de binnenplaats tot stilstand komt. Of hoor ik het geluid van dravende paarden, of komt Sofie nog even binnenvallen, voor een praatje, een kaartspelletje of gewoon voor dat zakje met chocolade pinda´s. Die ik vanuit thuis had meegenomen om dat samen met een lekker drankje te nuttigen, om zo het geheel nog mooier, en zelfs een beetje spannender te maken.
Wellicht ruik ik vanaf een afstand al het eten wat smaakvol wordt bereid, en hoor ik flessen klinken, omdat er wordt geproost.
Middeleeuws genieten kun je overal, maar het wordt natuurlijk nog vele malen leuker als je het voor het echie mag doen. Het gewoon helemaal echt mag proeven op een locatie waar mijn hart al zolang ligt. Op een eigen kamer, met bed, tafel en een partij langwerpige raamluiken, met daarachter de binnenplaats, met de brug, en de binnengracht, de toren met dat sierlijke hekwerk. De keien, de houten bankjes, en al die mooie vierkante raampjes met witte kozijnen.
De rust keert terug, en ik voel de tijd van heel lang geleden zachtjes om me heen dwarrelen. We ontdekken elkaar, en langzaam, beetje bij beetje worden we een.
Als kind voelde ik me al aangetrokken tot dit bijzondere kasteel. Met tal van herinneringen die mijn ouders mij hebben verteld, en die hier zelf meerdere malen hebben gebivakkeerd. De vele foto’s die ik heb gezien, en iedere keer weer opnieuw was dat gevoel aanwezig. De hoop dat ik dit kasteel eens mocht betreden heeft me jaren achtervolgd. Als kind glipten we weleens door de poort, maar werden altijd weer betrapt. Dit gevoel, deze hoop is uiteindelijk werkelijkheid geworden en deze pracht van een locatie is uiteindelijk mijn werkplek geworden. En ook al sta ik in de kelder, in de keuken. Ik weet precies hoe het reilt en zeild in dit deel van het kasteel.
Het gevoel dat het me brengt als ik over de brug loop, en de geur die mijn neus dan binnendringt, als ik door de deur met witte kozijnen, mijn keuken in loop, dat maakt alles goed. Zelfs als ik de borden afdroog en ik door de kleine raampjes naar de drakentoren kijk… dat voelt als een voegsel dat nooit meer los laat.
De gracht, de trappen, de kleine voorraadkasten, het is soms behelpen, maar het doet me totaal niets, hetgeen ik hier doe en mag doen geeft mij zoveel voldoening. En dat ik nu gewoon vanuit de keuken rechtsaf de deur kan openen en de smalle trap omhoog mag lopen, om vervolgens op kamer 102 de deur te openen, dat gevoel dat maakt het compleet. Dit is simpelweg het neusje van de zalm, of beter gezegd de kerst op de taart. Een hele grote slagroomtaart als je het mij vraagt.
Dat ik hier ruim vijfenveertig jaar na data, binnen stap en ik hier een avondje mag doorbrengen op een eigen kamer, met op de achtergrond het gekwaak van een stel loopeenden in plaats van een groepje stoere merries daar kan ik intens van genieten en ontzettend dankbaar voor zijn. Loopeenden, kraakgeluiden, langwerpige raamluiken. Of dat bezoek van Sofie.
Dit is 100% middeleeuws genieten. En ja, ik klap mijn beeldschermpje zometeen zachtjes dicht, ik struin dan eventjes over de gang richting het toilet om vervolgens het nachtleven te gaan ontdekken. Om al die geluiden tot mij te nemen.
Kasteel Well, ik was al zo dichtbij, maar nu mag ik je volledig proeven en oh, oh, oh wat smaakt dit ongelooflijk goed.
Dit bijzondere gebeuren waar een ander misschien bij denk van mwah, zo voel ik het niet. Ik zie het als tijdreizen, ik voel het gewoon, en hoe mooi kun je het hebben om op een locatie simpelweg in het heden maar zo nu en dan ook heel eventjes, stiekem in het verleden te leven.
Kasteel Well, dankjewel dat ik je van zo dichtbij heb mogen voelen, dat ik dit nachtelijke avontuur heb mogen proeven.
En ik de geluiden heb mogen waarnemen die hier driehonderd jaar geleden ook gewoon waren.
Door de kieren van de langwerpige witte raamluiken schijnt het maanlicht mijn kamer binnen, een groep kraanvogels vliegt over als ik om kwart over drie in de nacht over de keien naar mijn keuken loop, de geur, de stilte en de vibes maken het tot een geheel. En terwijl het verleden plaats maakt voor het heden, blijf ik stilletjes nog even dromen over mijn avontuur… middeleeuws genieten. Grote witte raamluiken en de maan die nog steeds dit mooie kasteel betoverend doet schitteren.