Nog geen twee en een halve week heeft het geduurd. Ze komen zoals ieder jaar groots op, maar verdwijnen eigenlijk ook weer in zo’n zelfde vaart.
Tegenwoordig worden ze in groepjes neergezet, zo lijkt dat. Het is mazzel hebben of ze het jaar erop wederom zo sierlijk zwieren en zich openen als het eerste lentezonnetje zich laat zien.
Gelukkig was dat aanblik er nog steeds met volle teugen, want ook dit jaar was de groenstrook een straat verderop weer kleurrijk getransformeerd naar een prachtige oase.
En ieder jaar opnieuw betrap ik me erop dat ik zo blij wordt bij het zien van die eerste gele variant, ik word nog blijer als ik de paars gekleurde zie, en als ik dan met de hond langs loop en ik hoor de eerste hommelkoninginnen, die zich helemaal diep met hun hoofdje in een pluim stuifmeel bevinden dan ben ik helemaal in de ban. En stel ik me voor hoe dat zou voelen? Welke geursensatie het me zou geven, en wat de warmte met je doet. En of dat heerlijke gezoem van hommels, bij hommels net zo’n mooi geluid oplevert dan bij ons mensen.
Deze mooie aankondiging, was dit jaar best uitbundig. Het kwam zoals ik al schreef ontzettend snel opzetten, en voordat je het wist was het ook alweer voorbij.
Het lijkt ieder jaar sneller te gaan, daarom geniet ik er ook ieder jaar steeds meer van, en ben ik in januari al op zoek naar die eerste gele varianten.
De natuur is weer ontwaakt en van de eerste mooie lente week hebben we al geproefd. Hommels, bijen, zandbijen en zelfs de gehakkelde aurelia trof ik in mijn kas. D’r bestaat eigenlijk niets mooiers om deze bijzondere tijd mee te starten, want waarvan kun je nog meer genieten, dan van krokussen. Wacht, ik schrijf het helemaal verkeerd. Van krokussen en hommels, nee, Van hommels die omringd zijn met stuifmeel van krokussen. Al met al… Geel, paars of wit, hommels, bijen of vlinders. Deze explosie veroorzaakt wellicht dan ook weer een hooikoorts alarm maar in diezelfde tijd bezorgde het ook intens veel blijdschap, warmte en een heleboel tevredenheid.