Vorig jaar rond deze tijd waren we klaar met een geweldig leuk project.
Een project waar we van alles voor bij elkaar hebben verzameld, en wat we in etappes hebben opgebouwd. Het was in december vorig jaar behoorlijk koud om buiten glas te snijden maar beetje bij beetje groeide het geheel uit naar wat het nu is.
Na een geslaagd moestuin-kas jaar zit ik nu op deze 18de januari in een kale maar verwarmde kas deze nieuwe column te tikken.
Vannacht bevonden de temperaturen zich nog onder het vriespunt maar het zonnetje verwarmde vanmiddag de kas toch al naar 27 graden.
En zo zit ik hier met mijn mooie nieuwe chromebook op schoot, met de zon die mijn armen en mijn wangen verwarmt en mij meeneemt naar een heerlijke zomerdag.
Dit geniet moment geeft voldoening. En al staan er nu nog maar alleen lege bakken, en liggen op de werkbank een paar handschoenen, een snoeischaar, lege plastic bakjes, en op de grond nog een halve zak tuinaarde, ach weet je; Voordat je het weet, staat deze kas vol met bakjes, waaruit piepkleine zaadje volledige komkommer en tomaten planten zijn geworden. Het verbaast me ieder jaar weer opnieuw, dat zoiets kleins zoveel kan geven.
Naast mij in het zand staat een aardbeienplantje, een bladpeterselie plantje en nog een verdorde bieslookplant. Op het werkblad tegen de muur staan nog een aantal witte bakken met paarse viooltjes, en iets verderop staat nog een uitgebloeide lavendel.
Ondertussen zie je de zon richting en westen schuifelen en het zal dan ook niet zo heel lang meer duren voordat hij achter de boom verdwijnt en mijn nu nog sfeervolle en tevens behaaglijke plekje, wordt ondergedompeld in schaduw en daardoor de warmte heel stilletjes weer wegebt.
Maar om op een zondagmiddag na een pittig begin van een nieuw semester heel even te kunnen genieten van een kale verwarmde kas, dat geeft zoveel voldoening.
Het is een rustige zondag, de meesjes in de tuin lijken er ook acht op te slaan en voelen ook wel dat de dagen stiekem beetje bij beetje langer worden. En net zoals ik genieten de meesjes ook van dit zeer vroege, voor mij dan verwarmde zomerzonnetje achter het glas, in mijn nu nog kale kas, waar ik in de zomer uit moet ontsnappen maar waar ik de rest van de tijd me met liefde begeef. Omringd door zand, een kattenmandje voor de kas-kater, snoeischaren, een verdorde bieslookplant en tal van lege bakjes.
Soms kan eenvoud zo intens genieten zijn.
Misschien herken je het, misschien niet. Volgende zondagavond deel ik weer iets kleins.